| Bernard
Kowalski zmarł w Anglii, w jednej z zachodnich dzielnic
Londynu pozostawiając majątek o wartości GBP 100,000. Jako,
że Spadkodawca nie sporządził za życia testamentu ani też
nie miał żadnej bliskiej rodziny, zaistniało niebezpieczeństwo
przejęcia jego spadku przez Skarb Państwa.
Celem odnalezienia krewnych Spadkodawcy skontaktowano się
z lokalnym urzędem oraz jego sąsiadami. Przeprowadzone rozmowy
ujawniły, że Spadkodawca był jedynakiem urodzonym w okolicach
Warszawy w dniu 4 marca 1918 roku. Podczas II Wojny Światowej
Spadkodawca walczył w szeregach Polskiej Armii a po jej ukończeniu
oraz demobilizacji wojsk polskich, która zastała go w Wielkiej
Brytanii, postanowił w związku z utratą najbliższych w Polsce
pozostać na obczyźnie. W 1957 roku Bernard Kowalski zamieszkał
w zachodniej dzielnicy Londynu a do swojego domu w dzielnicy
Ealing wprowadził się w maju 1960 roku. Na początku swojego
pobytu w Anglii Bernard pracował dla zakładu zajmującego
się sprzedażą zasłon usytuowanego w centrum Londynu. Przed
przejściem na emeryturę był zatrudniony jako stolarz. Bernard
Kowalski poślubił Dorę, która zmarła pięć lat przed jego
własną śmiercią. Para ta nie miała potomstwa.
Informacje uzyskane przez firmę Fraser & Fraser od sąsiadów
Spadkodawcy oraz pracowników lokalnego urzędu, którzy przeszukali
osobiste dokumenty Spadkodawcy wskazywały na to, że Bernard
Kowalski nie miał bliskiej rodziny. W celu ustalenia dalszych
krewnych Spadkodawcy, być może nawet jego kuzynostwa, którzy
byliby uprawnieni do dziedziczenia udziałów spadkowych konieczne
było przeprowadzenie poszukiwań genealogicznych na terenie
Polski.
Fotokopia dokumentacji wojskowej kaprala Bernarda Kowalskiego
urodzonego 4 marca 1918 roku ujawniła prawdę o jego życiu
a historia, którą opowiadał była inna od rzeczywistości,
która wskazywała na to że Spadkodawca miał bliską rodzinę.
Kiedy Bernard Kowalski wstępował w szeregi Polskiej Armii
uczynił to pod swoim prawdziwym nazwiskiem, które brzmiało
Władysław Kaczmarek. Był on synem Józefa Kaczmarka oraz Bronisławy
Nowak urodzonym 5 kwietnia 1914 roku we Wrocławiu (dawna
nazwa Breslau) w Niemczech. Spadkodawca zmienił swoje nazwisko
oraz datę urodzenia na przełomie 1946/1947 roku celem ukrycia
faktu popełnienia bigamii.
Na szczęście dokumentacja wojskowa zawierała zeznanie Angielki,
niejakiej Pani Elizabeth Mary Kowalski, złożone na Komendzie
Policji w Hereford w maju 1951 roku. Zeznanie to pozwoliło
na dalsze wyjaśnienie tej sprawy. Otóż Pani Elizabeth Mary
Jones poznała rzekomo Bernarda Kowalskiego latem 1945 roku.
W tym czasie Spadkodawca służył jako polski żołnierz w jednostce
wojskowej usytuowanej w okręgu Herfordshire. We wrześniu
1946 roku Pani Jones urodziła jego dziecko, córkę Susan,
a następnie w styczniu 1947 roku para ta zawarła związek
małżeński w Urzędzie Stanu Cywilnego w Hereford. Spadkodawca
został zdemobilizowany latem 1947 roku i znalazł zatrudnienie
w Londynie. Jego żona wraz z córką pozostały w Hereford a
Bernard składał im regularne wizyty. Dopiero gdy Elizabeth
spodziewała się drugiego dziecka, Jennifer, urodzonej w kwietniu
1948 roku, Bernard Kowalski przyznał się do swojej prawdziwej
tożsamości oraz wyznał, że był nadal mężem innej kobiety
w Polsce oraz, że kobieta ta odnalazła go poprzez Polskę
Ambasadę w Londynie.
Dokumentacja wojskowa wskazywała na to, że Spadkodawca
porzucił swoją żonę mieszkającą w Polsce, Genowefę Kaczmarek
z domu Majewską urodzoną w 1915 roku. W 1940 roku Genowefa
mieszkała w Opolu, w Polsce wraz z trójką dzieci Władysława
Kaczmarka; Elżbietą urodzoną w 1940 roku, Tadeuszem urodzonym
w 1941 roku oraz Barbarą urodzoną w 1944 roku. W dokumentacji
znajdował się również zapis o tym, że Elżbieta Zawiła próbowała
odnaleźć swojego ojca poprzez Polski Czerwony Krzyż, niestety
nie było tam żadnej informacji mówiącej o tym czy udało się
jej skontaktować z ojcem czy też nie.
Zanim poświęciliśmy naszą uwagę żonie oraz dzieciom Spadkodawcy
w Polsce, dokonaliśmy jeszcze pewnych poszukiwań w Anglii.
Nie udało nam się odnaleźć żadnych oficjalnych danych dotyczących
małżeństwa Spadkodawcy z Dorą Margaret Robinson, która była
również znana jako Pani Kowalski i którą Bernard Kowalski
określił mianem swojej żony zgłaszając jej zgon. Z pewnością
ma to związek z tym, że nie istnieje żaden formalny dowód
na to, że Bernard Kowalski rozwiódł się z Elizabeth Mary
Kowalski z domu Jones. Spadkodawca nie chciał być złapany
na zawarciu kolejnego bigamicznego związku małżeńskiego.
Udało nam się odnaleźć obie córki Bernarda; Susan oraz Jennifer.
Obie Panie są mężatkami i mieszkają w okręgu Herefordshire.
Obie wiedziały o ojcu tylko tyle ile przekazała im ich matka.
Elizabeth Mary Kowalski z domu Jones obecnie Pani Anderson,
nadal żyje a ponowny związek małżeński zawarła w 1955 roku.
Mimo, że nie udało nam się odnaleźć żadnego dowodu, Pani
Anderson twierdzi, że jej małżeństwo z Bernardem zostało
unieważnione.
Pomimo, że Elizabeth Mary Anderson poprzednio Kowalski z
domu Jones była żoną Bernarda Kowalskiego oraz, że formalnie
para ta nie rozwiodła się, nie była ona niestety uprawniona
do dziedziczenia udziału w jego spadku jako że nigdy nie
została jego prawowitą małżonką. To czy córki Spadkodawcy,
Susan oraz Jennifer, mogły być uprawnione do dziedziczenia
udziałów spadkowych zależało od tego, czy żona Spadkodawcy
mieszkająca w Polsce, Pani Genowefa Kaczmarek z domu Majewska
nadal żyła.
Nasze poszukiwania w Polsce ustaliły, że Pani Genowefa była
nadal mieszkanką Opola. Jej mąż, Władysław Kaczmarek, znany
również jako Bernard Kowalski nigdy się z nią nie rozwiódł
i dlatego też wraz z jego śmiercią Władysława Kaczmarek została
wdową po Spadkodawcy. Zgodnie z angielskim prawem spadkowym,
majątek po Bernardzie Kowalskim należał się w całości jego
wdowie, Pani Genowefie Kaczmarek. Żadne z pięciorga dzieci
Spadkodawcy z obu związków nie miało prawa do dziedziczenia
udziału spadkowego w spadku po ich ojcu.
Niestety Genowefa Kaczmarek zmarła jeszcze przed ukończeniem
postępowania spadkowego. Jej udział w tym spadku utworzył
po jej śmierci część jej własnego majątku i zgodnie z polskim
prawem spadkowym przeszedł na jej dzieci, Elżbietę Zawiła,
Tadeusza Kaczmarka oraz Barbarę Rakowską.
|
